Unha nación, unha selección

Muchos dirán que las selecciones autonómicas no valen para nada, que son inservibles y que son una muestra más de la decadencia de España. Puede ser, pero yo me he emocionado hoy con ver jugar a la Selección Galega después de más de 70 años sin hacerlo. Me he emocionado incluso más que con la Selección Española. Quizás porque ha sido un partido muy ameno, con un dominio total (los 2 goles de Uruguay fueron al final y de rebote) por parte de la Selección Galega.

Ver como todos siareiros galegos estaban unidos, cantando una misma canción y vistiendo los mismos colores emociona mucho. Las rencillas pasadas se olvidaron y todo el mundo cantaba la Rianxeira sin importar si era de Vigo, de A Coruña o de Pontevedra, todos se sabían la letra y sabían a quien animar: a los de las bandas celestes, como la bandera gallega, con su banda celeste. Que pena que no pude estar.

Esperar todo un año para verla de nuevo va a ser demasiado.

Moitos dirán que as seleccións autonómicas non valen para nada, que son inservibles e que son unha mostra mais da decadencia de España. Pode ser, pero hoxe eu emocioneime ao ver xogar á Selección Galega despois de máis de 70 anos sen facelo. Emocioneime incluso máis que coa Selección Española. Quizáis porque foi un partido do mais ameno, cun dominio total por parte de Galiza (os 2 goles en contra foron ao final e de rebote).

Ver como tódolos siareiros galegos estaban unidos, cantando unha mesma canción e vestindo todos as mesmas cores emociona moito. As renciñas pasadas olvidáronse e todo o mundo cantaba a Rianxeira sen importar se era de Vigo, de A Coruña ou de Pontevedra. Todos sabían a letra, sabían a quen animar: aos de celeste, como a bandeira galega coa súa banda. Unha mágoa non poder estar.

Agardar todo un ano para vela de novo vai ser demasiado.