
Dicen que las vacaciones son para descansar y dejar de lado todo lo relacionado con el trabajo y/o estudios. Mi versión de las vacaciones, como este año, es estar rodeado de 40 niños y hacérselo pasar lo mejor posible durante 15 días como monitor de tiempo libre que soy.
Voy a estar 15 días alejado de los blogs, twitter, podcasts e Internet en general, algo que me vendrá bien. Espero volver el día 15 morenito y muy cansado, por lo que el blog volverá la semana siguiente. Por cierto, el día 15 está Vetusta Morla en Pontevedra en un concierto gratuito. Si estáis cerca, pasaros a conocer el grupo revelación del último año.
¡Nos vemos!
P.D: Por cierto, ha salido el episodio 2×17 de Tortilla de Patata, el podcast de Andrés Milleiro y un servidor, pasaros por la web y dadle una oportunidad (¡esta vez sonamos bastante bien!)

Hoy me ha llegado el pack de Estrella Galicia Light que gané por haber escrito esta entrada. Ni corto ni perezoso y aún siendo las 11 de la mañana aquí tenéis mis impresiones.
Presentación: la Estrella Galicia Light tiene una lata (a mi solo me han llegado latas) diferente a lo normal. Pese a seguir teniendo 33cl, es mucho más alargada y de color gris, diferenciándola mucho de su original.
Sabor: la cerveza en lata no me gusta demasiado, la prefiero siempre de caña o, en su defecto, de botella. La he probado a una temperatura aceptable y bueno, decir que me sabe exactamente igual que la original, por lo que el objetivo de tener una cerveza igual pero con un 35% menos de calorías está más que cumplido.
Lo único que podría ver mal es que esta versión light fuera más cara que la original, ya que si es así, no creo que mucha gente la compre. Y es que como todo el mundo sabe, la cerveza no engorda, lo que engorda son las tapas que te tomas con ella.
Desde aquí dar las gracias a Bitacoras.com y a Estrella Galicia, que no podría haber probado la cerveza si no fuera por su promoción.

En poco más de dos meses se casa mi prima, y en medio año (seguramente, aunque no hay fecha puesta) se casará mi primera amiga. Si, a los 23 años ha comenzado esa época en que los amigos con los que andas se comienzan a casar, y aunque espero que tarden el resto (incluido yo mismo) en casarse, ya se me ha pasado por la cabeza como tendría que ser mi boda.
Si encontrara a la persona indicada, daría igual que mi boda fuera por la iglesia o por el juzgado, sería con las personas que más quiero, mi familia y mis amigos, no sería nada ostentosa pero si habría un buen banquete, de esos que quedas harto al primer bocado. Y tendría que haber algo original y divertido, algo que los invitados recordarán diciendo a la gente que planea en su boda: “Deberíais hacer como hicieron Manuel y X, que fue genial”.
¿Algo quizás como este vídeo musical? Pues si, no estaría nada mal (poned el sonido)
O a lo mejor algo como una entrada especial como esta (también con sonido)
No lo sé, pero va a ser algo… legen… espera… espera DARIO
Ya os contaré en un par de años

A todol’os galegos por igual, a todos, -porque, quei(ran) ou non, todos sinten nacer no fondo da súa i’alma a Galiza de que son fillos,- van dirixidas istas verbas de fervor i’eisaltación apaixoada.
A Galiza auténtica, tradicioal, histórica, popular, inxel, que ainda alenta en cada un de nós, que latexa ainda en todol’os recunchos da nosa Terra, soerguida por riba do balduque ministerial de ordeanzas e decretos; que, pese a todol’os desleigados e pese a todo, vive, e ten n’ista Hora -encrucillada de vieiros- os seus brazos abertos pra recibirnos n’unha aperta de íntima comunión, n’unha aperta alba e roxa, pura e cordial, na que se amezan corpos e esprítos: azos do peito e azos da i’alma.
N’iste Día, en que se alcenden as fogueiras íntimas de todol’os fogares da nosa Terra, non pode fallar ninguén que non queira traspasarse de lus n’ista labarada inxente que alumea os máis escondidos recantos do noso ser; ises corrunchos onde escondemos a nosa vida máis pura: onde a salvamos, salvándonos.
No intre en que morrera o lume dos nosos fogares, no intre en que os recunchos da nosa galeguidade esmorecesen na soma, no intre en que esquecésemos a nosa Língoa e a nosa Tradición, a nosa Terra xa non sería a nosa Terra. E nós xa non seríamos nós, nin seremos ninguén. Marcharemos estranos por todol’os carreiros, sin Patria, sin Língoa e sin Fogar; viviremos estranxeiros na nosa Terra, que deixamos perder; vagaremos a deriva n’un escuro neufraxio coleitivo.
Pra que ise día non chegue, -non debe nin pode chegar- n’ista Diada da nosa Fraternidade, todos xuntos, irmandados, sentémonos á mesa do noso gran Fogar, onde arde, permanentemente, o lume da galeguidade, comulguemos o pan e o viño do noso vivir tradicioal e auténtico; que a nosa Fala, esquecida e aldraxada, anaine no seu colo os máis limpos degaros da nosa i’alma.
Non agardemos sentados pol’o noso Porvir, ouvindo a vos agoreira dos graxos escuros. Vaiamos cara a il, con confianza en nós mesmos, co a ledicia que proporcioa o ser escultor, e poeta, e inxenieiros da obra común: unha Galiza nova, unha Galiza renacida, unha Galiza disposta a botar, en trance de aperta, os brazos do seu esprito por riba de todal’as cativas barreiras que separan os pobos.
Irmáns: Todos xuntos, en amor i’en dór, por Galicia! Pol’a Galiza de Onte e de Mañán! Pola’a Galiza de Sempre! Pol’a Galiza que temos de facer: reita, fecunda, inmorrente…!
Castelao – 25 de xullo 1934

El Ron Brugal (para mí uno de los mejores en cuanto a calidad precio) ha organizado una iniciativa con Bitacoras.com en la que sortean un viaje a la Republica Dominicana si creas una lista de Spotify con un máximo de 10 temas.
Tenía pensado hacer una lista de música dominicana para compartirla con vosotros, ya que al fin y al cabo la iniciativa es promocionar R. Dominicana y el Ron, pero me he dado cuenta que conozco muy, pero que muy, poca música de este país, por lo que he decidido hacer una lista con la música que me gusta, que aunque tira un poco a lo indie, hay de todo, para que esconderlo.
Como véis, hay música de todo tipo, y si os atrae, la podéis escuchar aquí si tenéis el Spotify instalado. Si no lo tenéis, pedid una invitación en los comentarios y os la envío encantado.

Recientemente he tenido que echar mano de la conectividad mediante módem 3G para seguir con mi vida en la red. Después de unas cuantas consultas en Twitter y a gente que sabe del tema me decidí por Simyo por ser la opción que combinaba precio, comodidad y fiabilidad.
El módem que entrega ahora Simyo para conectarse a Internet es un Alcatel X060, un módem 3G del tamaño de un pendrive de los de antes con una estética bastante interesante, con ranura para tarjetas microSD y que funciona a la perfección salvo el calentamiento que sufre si lo utilizamos mucho tiempo.
El módem es plug&play (conectar y funcionar), pero aunque en Windows se configura él solito al saltarte automáticamente un instalador, en OS X las cosas son un pelín diferentes, y personalmente a mí me costó averiguar alguna cosa por lo que lo escribo aquí para quien le pueda ser de utilidad. Sigue leyendo »
Después de una dura batalla entre mi memoria de prácticas, mi tutora, la escuela de tiempo libre y mi paciencia, ya soy oficialmente monitor de tiempo libre. Pese a haber trabajado ya múltiples veces como monitor no tenía aún el título (la ley contempla la colaboración de personas sin título si existe un ratio adecuado entre acampados y monitores).
Ahora ya lo tengo y ya lo puedo lucir, cosa que estoy haciendo estos días debido a que estoy en un campamento urbano en un pueblo a las afueras de Santiago de Compostela que me está dejando absolutamente derrotado, ya que entre los niños y las actividades y que se nos ocurrió hacer el Camino de Santiago desde el pueblo (son más de 20 kilómetros), pues estoy convertido en una especie de vegetal que necesita descanso este fin de semana.
Es por este trabajo y porque no he podido conectarme nada (a no ser a través de la HTC Magic) a la red por lo que no he escrito, pero ahora que he conseguido conectarme a través del módem 3G de Simyo, ya podré estar al día de todo y escribir por aquí. Eso sí, no intentéis localizarme por las mañanas, ya que en esos momentos estoy rodeado de pequeñas criaturas a las que tengo que hacérselo pasar bien.
Atún tun tun... es el blog personal de Manuel Quiroga, también conocido como Manuls. Aquí escribe sobre tecnología, música, televisión... y todas las cosas que se le pasen por la cabeza.
Si quieres saber más del autor, pásate por el acerca de.
#15m argentina españa barcelona bitacoras.com bloguzz campa agosto Campamento campamentos cerveza concierto copa davis CUVI doctor who EBE EBE08 elecciones elecciones09 fc barcelona fotograma seriefilo futbol galicia Google Google Reader Google Street View htc magic iphone Lost love of lesbian lunes musical Mac Podcast Pontevedra pontevedra cf pp premios premios bitacoras.com recomiendame San Teleco series Tenis tortilla de patata twitter U2 versiones Wii
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck and Luke Morton requires Flash Player 9 or better.
